Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 4 wskazuje w sposób przykładowy podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej. Obowiązek udzielania informacji spoczywa na tych wszystkich, którzy są władzami publicznymi albo wykonują zadania publiczne. Czy poseł jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej?  czytaj więcej »

Uchwała w sprawie likwidacji SPZOZ-u stanowi akt prawa miejscowego i podlega ogłoszeniu w sposób właściwy dla aktów normatywnych. Jej przyjęcie poprzedzać muszą m.in. konsultacje przeprowadzone w trybie, o którym mowa w art. 19 ustawy o związkach zawodowych.  czytaj więcej »

W sytuacji bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego, które występuje w sprawie jako organ podatkowy, a w przypadku którego nie ma organów wyższego stopnia, do którego można byłoby wnieść ponaglenie na podstawie art. 141 § 1 ustawy z 29.8.1997 r. Ordynacja podatkowa, skierowana do sądu administracyjnego skarga na bezczynność nie musi być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, bowiem w postępowaniu podatkowym środek ten jest przewidziany w art. 52 § 3 i 4 ustawy z 30.8.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyłącznie dla aktów i czynności organu podatkowego, a nie stanu bezczynności.  czytaj więcej »

Działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. Skargę wnosi się do sądu za pośrednictwem tego organu. Obowiązkiem organu jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się organu do tego obowiązku, naraża się on na wymierzenie mu grzywny.   czytaj więcej »

Jeżeli ostateczna wadliwa decyzja administracyjna została wydana przed dniem wejścia w życie Konstytucji, odszkodowanie przysługujące na podstawie art. 160 § 1 k.p.a. nie obejmuje korzyści utraconych wskutek jej wydania, choćby ich utrata nastąpiła po wejściu w życie Konstytucji.  czytaj więcej »

Skargę na uchwałę rady gminy o wygaśnięciu mandatu wójta wnosi się do sadu administracyjnego za pośrednictwem organu. Termin 7 dni na wniesienie skargi liczy się od dnia przekazania skargi do organu, a nie do sądu. Jeżeli  zatem skarga zostanie złożona bezpośrednio do sądu, to termin 7 dni liczy się od dnia przekazania skargi przez sąd do organu.     czytaj więcej »

Wyrok WSA w Bydgoszczy z 29.9.2010 r., II SA/Bd 680/10 Rozpatrywanie wniosków o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, na podstawie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm.), winno się odbywać w ramach jednaj sprawy administracyjnej, niezależnie od tego, czy do rozdysponowania istnieje jedno zezwolenie, czy też większa ich liczba, którą przewyższa ilość wniosków o przyznanie zezwoleń.  czytaj więcej »

Wyrok WSA w Gliwicach z 20.10.2010 r., II SA/GL 453/10 Przy zwrocie wywłaszczonej nieruchomości przepisy art. 140 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 102 z 2010 r., poz. 651 ze zm.) przewidują jedynie zwrot na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego zwaloryzowanego odszkodowania, ustalonego w związku z wywłaszczeniem nieruchomości. Odszkodowanie to podlega stosownemu zwiększeniu lub zmniejszeniu, w razie zwiększenia lub zmniejszenia wartości zwracanej nieruchomości. Brak jest natomiast w świetle treści tych przepisów podstaw do przyznania właścicielowi zwracanej nieruchomości odszkodowania od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, w sytuacji, gdy kwota zmniejszenia wartości zwracanej nieruchomości przewyższałaby kwotę zwaloryzowanego odszkodowania, wyliczoną zgodnie z treścią art. 140 ust. 2 przedmiotowej ustawy.  czytaj więcej »

Postanowienie NSA z 25.10.2010 r., II FZ 524/10 Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z 30.8.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony, tj. znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację. Podpisem strony jest bowiem podpis w rozumieniu art. 78 ustawy z 23.4.1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), który operuje pojęciem "własnoręcznego podpisu".  czytaj więcej »

Wyrok NSA z 1.9.2010 r., II OSK 1310/10 Obligatoryjne konsultacje z mieszkańcami, przewidziane w art. 35 ust. 1 ustawy o s.g. ograniczone są do organizacji i zakresu działania jednostki pomocniczej, w rozumieniu art. 35 ust. 3 pkt. 3 i 4 ustawy o s.g.  czytaj więcej »

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 12.3.2008 r., sygn. akt II SA/Ol 1044/07 Odebranie nauczycielowi kierowniczego stanowiska to wyłączna kompetencja organu, który mu je powierzył, a więc wójta, burmistrza czy prezydenta miasta. Zastępca burmistrza nie może przejąć automatycznie tych kompetencji.  czytaj więcej »

Wyrok NSA w Warszawie z 24.5.2005 r. sygn. akt II GSK 69/05 Gdy przedmiotem skargi jest czynność Ministra Finansów podjęta w oparciu o art. 33 ust. 1 pkt 2 oraz art. 100 ustawy z 13.11.2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. Nr 203, poz. 1966 ze zm.) zastosowanie ma tryb określony w art. 52 § 3 ustawy z 30.8.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).  czytaj więcej »

Wyrok NSA z 2.12.2009 r., sygn. akt: II OSK 1503/09 Skoro art. 190 Ord. gm. pow. woj. został wprowadzony do porządku prawnego w tym celu, aby wyeliminować kolizje niektórych interesów, to nie można uznać za prawidłową taką interpretację tego przepisu, która uznaje że radny całkowicie wypełnił swe obowiązki przez samo zgłoszenie rezygnacji z pełnionej funkcji, a kontynuowanie działalności realizującej tą funkcję nie ma żadnego znaczenia dla prawnej oceny sprawowania mandatu radnego przez taką osobę.Skoro istotą uregulowania zapisanego w art. 190 Ord. gm. pow. woj. nie jest ustalenie obowiązku zgłaszania rezygnacji (zrzeczenia się), lecz - zaprzestanie pełnienia funkcji kolidującej z mandatem, to radny niweczy skutki prawne swej rezygnacji z funkcji kontynuując faktyczne wypełnianie tej samej funkcji.   czytaj więcej »

Uchwała SN z 29.10.2009 r., sygn. akt: III CZP 77/09 Niedopuszczalna jest droga sądowa w sprawie o zwrot wydatków poniesionych zastępczo przez gminę w przypadku niewywiązywania się z obowiązku opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.).  czytaj więcej »

Postanowienie SN z 29.10.2009 r., sygn. akt: III CZP 79/09. Interes prawny do wytoczenia powództwa o ustalenie istnienia lub nieistnienia prawa lub stosunku prawnego w zasadzie nie zachodzi, jeżeli zainteresowany może na innej drodze osiągnąć w pełni ochronę swoich praw. Ustawodawca, przyznając sądowi drugiej instancji uprawnienie do przedstawienia Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego na podstawie art. 390 § 1 k.p.c., uzależnił skuteczność skorzystania z niego od wystąpienia w sprawie poważnych wątpliwości prawnych oraz niezbędności oczekiwanej odpowiedzi do rozstrzygnięcia sprawy. Na sądzie drugiej instancji spoczywa więc obowiązek szczegółowego uzasadnienia, na czym polegają jego wątpliwości i dlaczego uważa je za poważne oraz wykazania, że stwierdzone przezeń poważne wątpliwości prawne pozostają w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem sprawy.Instytucja pytań prawnych prowadząca do związania sądów niższej instancji w danej sprawie poglądem Sądu Najwyższego, zawartym w podjętej uchwale, jest wyjątkiem od konstytucyjnej zasady podległości sędziów tylko Konstytucji i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Ze względu na tę wyjątkowość, powinna być zatem stosowana w sposób jak najbardziej ścisły, bez żadnych koncesji na rzecz argumentów o nastawieniu celowościowym i utylitarnym.   czytaj więcej »